87

Przerwy w widzeniach niekorzystnie odbijają się na nocach
dlatego od drugiej planujemy za kratami snów

Wymykam się rano jak zwykle spóźniona
na pociąg do siebie i nawzajem

Zasłony spraw niejasnych wciąż wiszą na swojej granicy
a ja ubrana w niewidzialne gonię świątynie autobusów

i wyśpiewuję cicho dziękczynne jutrznie
modlitwę o to żeby umieć Cię nie wsadzić do żadnej szuflady
i prośbę żeby nie przyszedł ktoś inny bo wtedy któreś z nas zniknie


Najcieplejsze życzenia świąteczne to te wypowiadane szeptem przy wyjściu

86

zawsze przed wyjazdem palą się ręce

noce są nieprzespane stopy zmarznięte

a ubrania wciąż do prasowania

spóźniam się na brak pędu

po czym w mokrej koszulce

przesypiam teleportacje w inne czasy

kiedy nastąpi z powrotem

wpełzam w powłoki ciepła

a wyprane opakowania wieszam gotowe

w naprzemiennych zestawach

i tak stąd dotąd trwam

niektórzy mieszkają w domach

inni śpią, piorą i przekładają wszystko

na po powrocie

 

84

Zdarza mi sie naprawde

W centrum handlowym Nova Karolina w Ostrawie gra na bialym pianinie mim w meloniku. Ludzie siedza na nieruchomych schodach z kolorowymi poduszkami i bija brawo.

Za kazdy zagrany utwor Nova Karolina dokona wplaty na rzecz fundacji Swietlik, ktora prowadzi objazdowa kawiarnie w ciemnosciach i pomaga osobom ze znaczacymi wadami wzroku rozpoczac samodzielne zycie.

Podchodzi chlopak w koszulce na ramiaczkach i hawajskich spodenkach w kwiaty. Wbrew ubraniu wskazujacymi na podworkowego koszykarza gra piekna, radosna improwizacje. Mim w tym czasie rozmawia przez telefon komorkowy. Po chwili zawiesi polaczenie (choc zadnych budek juz nie ma, i nie bardzo jest co i gdzie zawieszac) i zaakompaniuje mimowi w czerwonej koszuli.

W swiatyni zakupow rozlegnie sie

Hallelujah!

Czesc ludzi na chwile zapomina o kupowaniu kolejnych niepotrzebnych rzeczy. Na tej sztucznie zadaszonej ulicy mimy maja dzis glos.


PS.
Jedna z ostatních rzeczy, jakie slysze odchodzac, jest wykonane wspolnie z publicznoscia:

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people sharing all the world

80

z cyklu poezje znalezione w pracy

Gdy na swej drodze napotkasz zebrę

poproś mamę, aby nałożyła ci

zawsze modne światełka odblaskowe
 

oboje będziecie widoczni w miejskiej dżungli

72

poznajemy się wynajdując pokłady czasu w napiętych kalendarzach

biegnąc na tramwaj żeby zdążyć zjeść ciasto przed wejściem

do teatru w lekko zmiętych koszulach

nie sposób spisać tempo

są doświadczenia które nie mają czasu

porządnie odtajeć i ujawnić swoich znaczeń

67

Nowy Rok utopił się we mgle

od zawsze do zawsze

zamiast fajerwerków

tulą mnie obcy ludzie

O czwartej weryfikuję adresy

na które w ciągu roku

wyślę nawóz myśli

które odgrzebię z błota

pomogę wyrwać chwasty  

żeby móc znowu zasiać 

cudownie zielone trawniki

W tym roku większość kwiatów

zostawię w moim wazonie

a tym w donicach na parapecie

nadam ich własne imiona

w ciszy niezauważalnie

zakwitną we własnym tempie

i bez niczyjej pomocy

a wręcz w nieobecności

I nikomu nie będą musiały

wdzięczyć za samoistność
i ogrom swojego piękna

bo same przemienią samotność
w tak zwany święty spokój

fot. Sysia

62

Poezje znalezione albo Wycinki z rozmów

Odcinek pierwszy.

A: chyba sobie kupię pod choinkę 

łzy w oczach ze zdziwienia

B: a co to z tym alkoholem

przecież ty nie pijesz

A: szukam tego PO PROSTU
które czasem się chowa

nie mam pieniędzy

i nie będę pić teraz

jak Tobie?

B: dzisiaj sromota

ale w gruncie rzeczy

jestem w domu

i nie mam powodów

A: no to jak ja a jednak

hańba

dyshonor

kompromitacja

fot. Sysia

60

Przydługi wstęp do prawdziwie audiowizualnego 60 odcinka

Dopadł mnie dziś dzień modernistycznego poety gruźlika
snującego się po łąkach rekonwalescencji,
wspominającego dzieciństwo
i nagle minione lata.

W taki dzień najlepszym lekiem na mentalny kaszel
(poza zakopaniem się w pościeli)
jest zrobienie czegoś zupełnie bez cienia wstydu
(albo ujawnienie czegoś zrobionego wcześniej).



4 grudnia mój najlepszy przyjaciel,
Bart Kozera, skończył niespodziewanie kolejny rok
i choć odżegnał się od świętowania
stał się powodem bezwstydnego czynu
jakiego dokonałam idąc za radą Kurta V.
(w tym miejscu polecam jego piękne eseje
"Człowiek bez ojczyzny").

Czyn ten został popełniony ze względu na brak pieniędzy przy jednoczesnych ogromnych
pokładach miłości, jaką żywię dla Barta i innych moich przyjaciół.

Ujawniając go chciałabym ukochać wszystkich moich bliskich a dalszym powiedzieć,
żeby poszli przytulić swoich najbliższych.



Wśród moich znajomych jest wielu wspaniałych muzyków,
ale także ludzie, którzy zupełnie tak jak ja lubią robić rzeczy,
których nie umieją i sprawia im to nieopisaną przyjemność.

Tym samym zapraszam dziś na patetyczną piosenkę z prostą linią melodyczną złożoną z dwóch akordów,
którą napisałam na ukulele, ponieważ niweluje ono patos wręcz automatycznie.

Jeśli przyniesie Wam ona trochę ciepła albo stanie się powodem do radości lub śmiechu

będzie to więcej, niż mogę oczekiwać.

Piosenka nie dla Edka ale dla i przez Bartka albo Nędza z masłem

PS. Zastrzegam, że specjalnie wybrałam wersję nagraną nierówno, ale za to żywo i z sercem <3

58

ludzie z którymi się spotykasz

mogą okazać się pomyleni

dobrze jest wtedy z oddali

zobaczyć jaką grasz rolę

i czy to aby na pewno Twój film

widząc go w całej rozciągłości

jak na stole montażowym

możesz zmienić plany

na bardziej ogólne

odjechać dźwigiem

przy wszechogarniającym Mozarcie

zgromadzić wyliczenia szczęśliwych momentów

w sekwencje zagęszczone

i przeskoczyć o czas konieczny

by iść do przodu

57

Asi spotykanej w punktach zwrotnych

I

Na serca nie ma na nie gwarancji
nie podlegają serwisowaniu
poza ryzykownymi naprawami we własnym zakresie

składane zbyt wiele razy
pokrywają się sztywną warstwą kleju
albo do końca żyją unieruchomione w kołnierzach

i nie ma dla nich przytułków chroniących przed zamarzaniem
ani środowych grup wsparcia


II
Zużyło się moje serce

nie pomagają zastrzyki z wiary
głaskania nadziei matki

leży na ostrej terapii pod kołdrą w mojej sypialni

tulone przez przyjaciół
obłożone książkami
podłączone do rozrusznika z dźwięków
najważniejszych filmów
i owocowej kroplówki

Może się nie obudzić


III
Wyprawię mu wtedy pogrzeb
nocnym pociągiem zawiozę nad morze
i pozwolę odpłynąć na północ

a potem poszukam innego


Może leżeć w pociągu którym będę wracała do domu
na ławce w parku w bramie kamienicy

czyste pełne naiwności nie zamienione w kamień
nie błyszczy w witrynach pośród tych na sprzedaż
nie z klejonych do naprawy albo z drugiej ręki
nie jest też do wzięcia ani przygarnięcia


Może dostanę serce od kogoś
kto nie będzie oczekiwał nic w zamian

a wtedy moje szybciej odrośnie

nowe bez strachu i gotowe dawać

fot. Agat

56

dziwnie jest zapełniać dziurę po Tobie

piosenkami o tęsknocie którą przekierowuję na nieznaną mi jeszcze twarz z przyszłości

filmami o tym jak niezwykłe jest codzienne życie

twarzami ludzi z wysiłkiem niosących swoje poranki przez dworzec główny

czekaniem nagłym, niechcianym i nie wiadomo na co

dziwnie jest wiedzieć że siedzimy we trójkę w tym kinie

do którego mieliśmy przyjść razem

wyrzucę serce do morza

53

Mam napadowe wątpliwości

dotyczące faktyczności Twojego istnienia

realności tego, co się nam zdarza

bo jesteśmy wychowywani w pragnieniu

a potem niedowierzamy

i rozmawiamy

i łazimy

i wszystko

a najbardziej nas intryguje to 'wszystko'

51

większość mojej głowy
napisał Bernardo Soares
i tylko dziesięć procent zostało mi na odmienność

mogłabym nigdy już nie przemówić własnymi słowami
skoro trafniejsze już padły
ale te dziesięć procent to ja

 zdj. Jeremiego

50

można się trochę pokochać

byle się nie wpierdalać w te chore gierki

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

one can have some love

just don't fuck yourself with those sick games

49

nie chcę planów

chcę się nie bać

---------------------------

I do not want plans
I want not to be scared

45

 

Jiří Kolář

NOWY EPIKTET

12.

a

Jeśli chcesz poświęcić życie sztuce współczesnej

Nie myśl że umrzesz z głodu

Że zniszczysz rodzinę

Że skończysz na bruku albo w wariatkowie

Poezji jest bliższy ten kto skończy w biedzie

Opuści żonę i dzieci

Będzie wygnany na ulice i wsadzony do wariatkowa lub więzienia

Niż kto żyje w spokoju niewoli i dostatku

I nie odważy się nic poświęcić

Współczesna poezja jest siostrą wolności i ryzyka

A wszystkie trzy są córami buntu

To przecież nie są partie dla lokaja ciepłej kluchy żandarma albo przezornego

Jiří Kolář, Nový Epiktet, Mladá Fronta, Praha 1968, tłumaczenie: moje (K. M. Błażejczak)

między rozchełstaniem a zbieraniem

staram się skupić i powtarzam

chcę być jak Miranda July

i jak Cecylia Malik

Kolářu prowadź

44

czasami trzeba się wyspać

aż do granicy wytrzymałości

bo chce się zacząć od początku

kiedy można tylko od miejsca

w którym się jest

42

wyrzucam formy dokonane i przyszłe

nie można niczego skończyć
można próbować kończyć

zamiast się w końcu wygrzebać
tylko się wygrzebywać

i nie pościelić dokładnie
chociaż codziennie ścielić

jestem długodystansowym sprinterem
choć kiedyś padnę na serce
nie muszę teraz spać

 

39

Peron 4

Wracam do domu przez Wiedeń z dobrą, niekwaśną kawą i z ciepłą wodą w łazience.

Przyszłość rysuje się jasno, choć nie rysuje się wcale.

Dokąd iść, gdy można gdziekolwiek i nie jest się przywiązanym

Czy zostać w rytmie poranków, czy sprzedać wszystko i jechać, a potem nigdy nie wrócić

Skąd wiedzieć, gdzie jest moje miejsce, jeśli wierzę, że noszę je w sobie

Jak wierzyć, że będzie przepięknie, jeśli zawsze będzie, jak jest

Prawdziwe życie jest tutaj, teraz, na zawsze.

Marzę o końcu szkoły, a potem o końcu studiów, w pracy o emeryturze, a na emeryturze marnieję.

Mam wolność w rękach jak nigdy i jednak bardzo się boję. Mój wybór już nie jest wolny, bo jest związany z pieniędzmi. Nie pozwalam sobie próbować, bo to wymaga wysiłku, łatwiej planować do przodu niż walczyć potem w panice.

I jednak boję się wyrwać, biec długo aż stracę siły.

Być jak przepiękne, bezdomne, albańskie psy. Codziennie prosić o miłość jakichś przypadkowych turystów, dzielić jedzenie w śmietniku pomiędzy całą watahę, przebiegać granicę Albanii, tak tylko w ramach marzenia o smyczy i pełnej misce.

Dopóki mieszkamy w domach, nie każdy ma własne drzewo, a jeśli zdecydujemy się odejść, uznają nas za wariatów.

35

Opowiedz mi, proszę, dokładnie o Swoich boskich bogactwach,

poprzez które przenikasz wszystkie te światy.

BG 10.16

 

wzniosłam się na pierwsze piętro

nad indyjską restaurację everest

i klub o trafnej nazwie the immigrant

są białe ściany i stara podłoga z panelami

w których są szpary

ktoś pomiędzy kamienicami ma szklarnie

może hoduje w nich pomidory

ogród jeszcze zimowy z takim drzewem

na którym można łatwo zbudować domek

włazi mi przez okno

jak dawniej- postawiłam swój wigwam

z dwóch krzeseł, stołu i pościeli

jest jeszcze wygodny materac

są piosenki które zmieniają budynki w domy

są modlitwy które czynią z ludzi pielgrzymów

5.02.2013