wtorek, 17 lutego 2015

90

5 lutego 2015

Wczoraj były urodziny. I przez całe urodziny myślałam o umieraniu.

Odchodzi jedna z najpiękniejszych kobiet, jakie poznałam w życiu. Manorupa – pełna pokory i miłości leży w swoim łóżku szczęśliwa, świadoma tego, że to ostatnie dni i skupiona na modlitwie.

Kiedy spotykam Mano i jej męża, wielkiego astrologa, moje zachodnie feministyczne zapędy mogą iść się bujać. I mogłabym się zdenerwować, gdyby nie to, że wiem, że ich niezwykłe partnerstwo jest podporządkowane komuś jeszcze innemu. To Bóg i miłość do niego jest nadrzędna i oboje służą mu na swój sposób, zgodnie z wybraną tradycją. Ona – dając się prowadzić mężowi, On – oddając jej wielką cześć i dzieląc się wiedzą z innymi. I wiem, że ich relacja, miłość i oddanie przekraczają płeć i stawiają na równi związane z nią role.
 

Znalazłam zdjęcia z naszego ostatniego spotkania w 2013 roku. Było bardzo gorąco i ocierała twarz chusteczką, mówiąc, że do upału nigdy nie da się przyzwyczaić, nawet jak się mieszka w Indiach. Trzeba się z tym pogodzić i nosić przy sobie chusteczki, zwłaszcza, jak się jest kobietą i przechodzi się menopauzę. Pamiętam też, że rozmawiałam z nią o pokorze. Nie wiem już, co do mnie mówiła, ale teraz myślę, że kiedy się kocha, służba nie ma w sobie nic poniżającego. Wręcz przeciwnie – służba pełna miłości otacza prawdziwym blaskiem. 




I jeśli można umierać pięknie – to Manorupa to robi. W pełni godności i na własnych warunkach. Leży w Mayapur, świętym miejscu Indii i czeka na przylot swojego Guru, który może ją namaścić. W ich domu i domach przyjaciół z całego świata dzieje się wielka świątynia. I ja, choć nie znam wielu mantr ofiarowuję parę kadzideł, włączam kirtan i śpiewam. Dziękuję za oczyszczenie, które jest mi dane. Za to, że właśnie teraz się modlę. Za spotkania, które wpłynęły na mnie na zawsze.

Przeżywanie odchodzenia kogoś wielkiego to naprawdę zaszczyt. Bo Mano nie umiera, tylko odlatuje do świata duchowego. I jest się z czego cieszyć i za co dziękować.


16 lutego 2015

Dziś około piątej rano Manorupa postanowiła odlecieć z Mayapur. Spokojnie, w towarzystwie najbliższych i dźwięków mantr z porannych ofiar świątynnych dochodzących przez okna.

Dziś rozpoczęły się oficjalne obchody Gaura Purnima - indyjskiego święta, w którym celebruje się przybycie jednej z boskich inkarnacji na ziemię.
 
Dziś Agatka skończyła swoje studia. Została z dyplomem licencjata z matematyki i może w końcu wyjść poza granice swoich funkcji. Rano spokojnie programować a wieczorem zawijać się w kocyk i hobbystycznie myśleć o różniczkach. Jakiś wielki etap za nią, dzwonię więc do Markusa, a on mówi, że nie bardzo do niego dociera, że to już. Że nie chodzimy do liceum, tak jak wtedy, kiedy nas poznał, tylko mamy dyplomy i jeździmy autem do pracy. Że dorastamy.

Siedzę i piszę to dziękczynienie i widzę na bocznej zakładce, że przyszedł mail. Otwieram, a to wiadomość, że dostałam nową, wymarzoną pracę. Taką, która wiele zmieni i którą bardzo afirmowałam.

Ten dzień, to dzień przejścia. Tak ważnego, że w wielu aspektach widać je też fizycznie. To nie żaden przypadek, tylko niezwykły montaż. I myślę, że dotyczy mnie wielka łaska, bo mogę dostrzec, jak bardzo ten dzień był niesamowity.



Mano, macham Ci stąd, z dziś, po prostu dziękując za to, jak bardzo nas zmieniłaś. Twoje bycie, Twoje odchodzenie, Twoje błogosławieństwo to żywe dowody, że jest dokąd aspirować. I nawet jeśli to ma potrwać następnych kilka żyć warto zacząć od dziś. Świadomie czy nie, to i tak się już dzieje.

poniedziałek, 26 stycznia 2015

89

obwąchujemy się ostrożnie jak dzikie zwierzęta
dystans zmniejszając nagle i z doskoku

i otwieramy się na oścież tylko po to
żeby zaraz brać nogi za pas

wszystkie znaki mają dwa końce
dlatego z żadnego nie wynika nic
poza czekaniem





czwartek, 8 stycznia 2015

88

Kiedy ogarnia niepewność nie ma innej drogi niż biegać aż się padnie ze zmęczenia, kawa lub popołudniowa drzemka przestanie w końcu działać i będzie można nie myśleć. Dalej czytać historię o nieustającej tęsknocie, identyfikować się z bohaterami i uświadamiać własne, zaskakujące zakochanie. Spadł śnieg i moje buty do biegania się ślizgają i nie wychodzę biegać mimo iż mną rzuca, a nie mam tu worka bokserskiego żeby go zniszczyć i płakać nad tą tragedią która wisi nade mną, ale tylko w mojej głowie, bo z obiektywnej perspektywy nic się nie dzieje. Zadziwiające, jak jednowymiarowa niepewność materialna destrukcyjnie wpływa na wszystko, co mnie dotyczy. Jak nagle miotam się między szukaniem stabilnej pracy, która wyprowadzi mnie na morza nudy, a tym, żeby wciąż balansować na granicy chodnika, z którego za miesiąc mogę spaść w przepaść głodu (której nie ma, bo przecież są jeszcze przyjacielscy przechodnie). 

Stare dobre lęki, grzecznie Was informuję – tak dobrze sobie bez Was radzę, że grozi mi śmierć ze szczęścia i całkiem mi to pasuje. Nie pukajcie do moich drzwi, bo na więcej niż dwie godziny nie pozwolę Wam zostać, a jeszcze pożegnanie nie będzie zbyt miłe, z pewnością na odchodnym zza progu krzyknę głośno "Spierdalajcie!".

Nastawię kubeczek kakao i nawet jak wykipi wcale się nie przejmę, bo zalana kuchenka to przynajmniej namacalny problem, a z takimi się kumpluję, w końcu można je łatwo wytrzeć.






wtorek, 23 grudnia 2014

87

Przerwy w widzeniach niekorzystnie odbijają się na nocach
dlatego od drugiej planujemy za kratami snów

Wymykam się rano jak zwykle spóźniona
na pociąg do siebie i nawzajem

Zasłony spraw niejasnych wciąż wiszą na swojej granicy
a ja ubrana w niewidzialne gonię świątynie autobusów

i wyśpiewuję cicho dziękczynne jutrznie
modlitwę o to żeby umieć Cię nie wsadzić do żadnej szuflady
i prośbę żeby nie przyszedł ktoś inny bo wtedy któreś z nas zniknie


Najcieplejsze życzenia świąteczne to te wypowiadane szeptem przy wyjściu




czwartek, 23 października 2014

86

zawsze przed wyjazdem palą się ręce
noce są nieprzespane stopy zmarznięte
a ubrania wciąż do prasowania

spóźniam się na brak pędu
po czym w mokrej koszulce
przesypiam teleportacje w inne czasy

kiedy nastąpi z powrotem
wpełzam w powłoki ciepła
a wyprane opakowania wieszam gotowe
w naprzemiennych zestawach


i tak stąd dotąd trwam


niektórzy mieszkają w domach
inni śpią, piorą i przekładają wszystko
na po powrocie

 

poniedziałek, 11 sierpnia 2014

85

i bez wojny czuję się dziś jak na wojnie
wojna jest jednak daleko i wcale mi nie straszna
nie tak jak codzienna walka o sens

piątek, 18 lipca 2014

84

Zdarza mi sie naprawde

W centrum handlowym Nova Karolina w Ostrawie gra na bialym pianinie mim w meloniku. Ludzie siedza na nieruchomych schodach z kolorowymi poduszkami i bija brawo.

Za kazdy zagrany utwor Nova Karolina dokona wplaty na rzecz fundacji Swietlik, ktora prowadzi objazdowa kawiarnie w ciemnosciach i pomaga osobom ze znaczacymi wadami wzroku rozpoczac samodzielne zycie.

Podchodzi chlopak w koszulce na ramiaczkach i hawajskich spodenkach w kwiaty. Wbrew ubraniu wskazujacymi na podworkowego koszykarza gra piekna, radosna improwizacje. Mim w tym czasie rozmawia przez telefon komorkowy. Po chwili zawiesi polaczenie (choc zadnych budek juz nie ma, i nie bardzo jest co i gdzie zawieszac) i zaakompaniuje mimowi w czerwonej koszuli.

W swiatyni zakupow rozlegnie sie

Hallelujah!

Czesc ludzi na chwile zapomina o kupowaniu kolejnych niepotrzebnych rzeczy. Na tej sztucznie zadaszonej ulicy mimy maja dzis glos.


PS.
Jedna z ostatních rzeczy, jakie slysze odchodzac, jest wykonane wspolnie z publicznoscia:

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people sharing all the world

czwartek, 26 czerwca 2014

83

newsletter

Dear,

my aunt have passed away a week ago on Thursday. I was at the funeral this Tuesday. By the time she was leaving I accidentaly met my friend in the foyer of the cinema and he pushed me to change my mind, so we both went to the film we haven't planned to see. It was about two youngsters who were terminally ill, but fell in love and if they do not found, they at least had the feeling of what life really is about just before they died. I came back in the night and my mum called that her sister is gone now.

Later on, on Tuesday, at the meeting after the funeral, few far members of the family shared their Thursday stories with me. It was an usual calm afternoon, they just ate their dinners and relaxed, and suddenly someone hardly hit the windows. They've checked it already after the first rumble and no one was around, but the noise repeated for three times. In the other house, by this time, a huge plant fell down even if it wasn't windy and no one touched it.

It was her farewell.



Last week was a bit depressing due to overthinking. Everything had no sense for me without any reason and I know it was not connected with her death. Just the world seems so unreasonable at all - I kept bombarding myself with questions like: What for do we care about development if nice things are f.ex. our time spend with friends? Why do we want so called "ambitious job" if its just exchanging frustration felt in corporations for disappointment felt in the culture sector (and without financial stability).

Fighting is not the way I want to spend my life. Because I know that life is simple and the grass grows itself.

I am full of life doubts but this week I have so much work I almost do not sleep, and when I do I dream that I run marathons. I even like it. At least its productive and takes me somewhere further.

Maybe life have no sense at all, besides of creating images, that seem to change something. And the image may be captured in the film or a text or may be told like the story after the funeral.

It can also be a living picture, like the one I will remember from the ceremony. Just when the guys from the service put the coffin down it started to rain. The whole family and friends, I guess around one hundred people were standing on one side, and then I saw this man, tall, slim guy in his fifties that was standing in front of the different grave, just like he came to visit it. But then I realised he is a part of our funeral. Standing there, in casual gray clothes, he was crying deeply, like the person who is buried was the close one. I passed flowers from my mum and myself to the service, looked back into his direction, and he was not there anymore. My mum confirmed, that she also saw him, but did not know who was he. I will never know if he was a random stranger moved by the ceremony or a friend of my aunt.

I now my life often sounds like taken from some sentimental movie, but clichés are not clichés anymore, when they happen for real.



I guess tommorrow I will come to Brno by car borrowed from my mum. It is quite meaningful right now that I passed my exam for a driving licence one day before I came to Brno almost two years ago.


On Saturday I plan to pack my stuff from Veveři 59 and go up to the north of Czech Republic for the party at the amazing cottage of my friends, that have also left their flat at Staňková 13 this week. I know also that another couple of my friends is changing their flat in Gdańsk this weekend.

Something new begins when you say goodbye to the place that changed you.
Maybe this is the weekend of change.

Hope to see you tomorrow,

Peggy


wtorek, 17 czerwca 2014

82

elastomery

nazywa się mieszka studiowała
pracowała udawała
w każdym razie pieniądze dostała

używała słów ładnych choć niekoniecznie
zrozumiałych takich jak:
statyczny bezpośredni trójfazowy

komisje wspierające rozwinięte już talenty
nie kopały w ogrodach wspomnień
za domem ani w podłodze

wszystko trzeba było przynieść na tacy
dostojnie prezentować i nie potknąć się
na wybiegu

rozbierali ją przed sobą na kawałki
aż otrzymała wiele nagród i wyróżnień
od komisji poetyckich wojskowych skrutacyjnych


na końcu dodali adnotację:

wadium potencjałów nie może być
przekazywane osobom trzecim
prawnym cywilnym fizycznym

brzydkim ładnym złym nieobecnym
ubogim ani biednym dzieciom
bez naszej uprzedniej pisemnej zgody

sobota, 14 czerwca 2014

81

Rzucamy w siebie ochłapami słów:
Raz ona - raz ja
I rozszerzają się naczynia krwionośne głębinowych
kopalni znaczeń.

Wkładamy kilka bio gramów z poetów
pod język,
Jeszcze żyją a już mają
medaliony.

Podwyższone tętno czytania wzmaga
zapominanie:
Używam tej części głowy w której są tylko
autostrady (zjazdów w aglomeracje wspomnień nie widać).

Słyszałam, że zwiększona częstotliwość podróży
międzygwiezdnych grozi schizofrenią,
Ale odbijam piłeczkę w trzeci wymiar
szlifowania połączeń szlachetnych.



wtorek, 20 maja 2014

80

z cyklu poezje znalezione w pracy

Gdy na swej drodze napotkasz zebrę
poproś mamę, aby nałożyła ci
zawsze modne światełka odblaskowe
 
oboje będziecie widoczni w miejskiej dżungli



niedziela, 27 kwietnia 2014

79

LURA

moja kawa nie ma dziś koloru
już dwa tygodnie smakuje jak fosa

rozpuszcza mnie w sennościach
ucieczkach w pośrednie stany
nie jest gorzko ni kwaśno
nie zachowuje pozorów intensywności
nawet opakowania rozciągnięte jak pidżamy

podobno śmierć we śnie jest najlepsza
czy to znaczy, że chcemy umierać w dresach?


niedziela, 13 kwietnia 2014

78

I nagle jest znowu kwiecień, na który się tyle czekało zupełnie zapominając o tym, jak zręcznie przeplata różne stany. Wbrew naszej woli wsadza nas do wagonika jeżdżącego po sinudoidzie dobrych i złych emocji i pozostaje tylko czekać, aż seans w tzw. wesołym miasteczku się skończy. Po odbyciu całej trasy przekrzyczanej lękiem staniemy znowu na ziemi i znowu będzie wiadomo, jak bardzo szukanie pasów bezpieczeństwa było bez znaczenia. Jak bardzo wszystko zostało wyreżyserowane, a my jak co roku zostaliśmy zaskoczeni jak kierowcy pierwszym śniegiem.

Niby nic się nie dzieje, a jednak nie sposób się cieszyć. Emocje przeplatają się w takich amplitudach, że można nie wytrzymać. Nie dorośliśmy jeszcze do zachowania spokoju.

Czekać, trzeba czekać

Uczyć się czekać
Uczyć się odpuszczać
Pozwalać rzeczom i ludziom odchodzić
Zmieniać się

I uczyć się siebie na nowo -
Samych i nawzajem

W spokoju
W radosnym bezsensie życia

Wspominać lato czekając na lato
A potem znowu mówić
Że nie ma na co czekać

Jak bardzo to wszystko już znamy
A wciąż szukamy zwrotów akcji








czwartek, 10 kwietnia 2014

77

popołudniowe marudy

suszę włosy i mówię sobie
"wyglądasz naprawdę żałośnie"

mam ochotę spakować się i wyjechać
znowu zacząć od nowa i na nikogo nie liczyć

ludzie mówią, że to trzeba przespać
tylko ja już kurwa spałam całe 12 godzin

ostatnio w drodze do pracy mówię
"weź nie skręcaj pojedziemy gdzieś w chuj za miasto"

ale niestety


nienawidzę siebie w tym tygodniu
nie chcę takiego życia tylko żeby było mi ciepło

wczoraj sąsiedzi znowu zalali nam mieszkanie
łazienki kawał i dywan mój

miesiąc temu kupiłam i chuj

mam ciężko w głowie nie wiem co robić
ani nawet czy powinnam to mówić
 wcześnie na radykalne kroki za późno na wycofanie

siedzę więc i nie wykonuję gwałtownych ruchów

ale samo się nie rozwiąże

nie ma o czym gadać - powinnyśmy się upić
czyżby znowu nam się zdarzyła synchronizacja fal upadku


sobota, 5 kwietnia 2014

76

pierwsza chmura dystansu już nadciągnęła
przypomina, że można zmoknąć - na chwilę wracam więc do siebie
są uczucia ale w zalążkach, bo przede wszystkim badania gruntów
żeby nie zmarnować zbyt wielu ziaren

w podłodze jednak nic mi nie urośnie

wychodzę więc i poszukuję ziemi
na której nigdy nie wieje chłodem
jest ciepło, przytulnie i nie zadepczą mnie przechodnie

a może jestem rośliną, którą się sadzi na jesień w bukietach z liści


skąd mogę wiedzieć

zgubiłam etykiety





poniedziałek, 31 marca 2014

75

między biegiem a biegiem zatrzymałam się z konieczności
zrobienia wiosennych porządków

ustalenia kierunków wiatru barw szerszych horyzontów
faktur pojawień i zniknięć

zdjęłam nieznośne lekkie buty gotowa pozbierać myśli
i nic mi nie przyszło do głowy


rozbita o własny falochron swoim też łamaczem lodu
siedzę i tęsknię
 tylko nie wiem za czym


niedziela, 30 marca 2014

74

zapytałeś przez telefon

idziemy?

i trochę się przestraszyłam

ostatnio każda końcówka
świadcząca o liczbie mnogiej
szczególnie w pierwszej osobie
jakoś mnie niepokoi

tak bardzo nie wiem
co z nią zrobić


sobota, 29 marca 2014

73

muszę Wam coś powiedzieć
przyszłam na wystawę wnuka
a ona jest za tydzień

czekam na murku aż spalisz papierosa
za każdym razem kiedy jesteśmy razem
zaczepiają nas jacyś ludzie

jest równomiernie ciepło i chłodno
różnice jak nieznane kontynenty
o których cicho machasz rękoma
podobieństwa wczesnego snu
rozciągniętych swetrów
i luźnych pożegnań

nocami próbuję oliwić
rzeczywistości równoległe
żeby się nie zacięły 
nie zardzewiały na amen

jakiś czas temu ktoś napisał o mnie wiersz
a właściwie pierwszą zwrotkę
po czym przeszedł do następnej
zwłaszcza całkiem fizycznie
 
to wcale nie było zabawne

ale Ty przecież zadbasz o nią
taka fajna dziewczyna


poniedziałek, 24 marca 2014

72

poznajemy się wynajdując pokłady czasu w napiętych kalendarzach
biegnąc na tramwaj żeby zdążyć zjeść ciasto przed wejściem
do teatru w lekko zmiętych koszulach

nie sposób spisać tempo
są doświadczenia które nie mają czasu
porządnie odtajeć i ujawnić swoich znaczeń


piątek, 21 lutego 2014

71

To było tak. Fala ludzi płynęła przez przejście podziemne na drzwi do centrum handlowego. Zatrzymałam się pośrodku. Po prawej stronie stała dziewczyna grająca na altówce. Miała na sobie szarą dresową bluzę z kapturem, dżinsy i ciepłe buty. Na ziemi naprzeciwko dziewczyny za żółtą plastikową skrzynką na warzywa siedział bezdomny. Niczego nie rozdawał, nie żebrał, tylko siedział i rysował dziewczynę czerwoną kredką na pomiętych kartkach papieru. W głębi przy wejściu na schody stała bezdomna zwykle sprzedająca czekolady. Teraz wpatrywała się w bezdomnego.

Sprawdziłam portfel. Drobnych miałam tylko dwadzieścia groszy. Wyciągnęłam z siatki mandarynkę i włożyłam ją do futerału z niebieskim futerkiem. Dziewczyna pięknie się uśmiechnęła. Bezdomny po drugiej stronie roześmiał się głośno. Odeszłam majtając siatką. Przypomniała mi się ta piosenka Alana Price'a z filmu, którego nie widziałam i śpiewałam głośno:

You'd be better by far to be just what you are
You can be what you want, if you are what you are
And that's a lucky man!

Za rogiem pomału szła staruszka w długim ciemnobrązowym płaszczu. Mijając ją obejrzałam się i uśmiechnęłam. Jej twarz niezwykle się rozpogodziła. Słońce już zachodziło między odnowionymi kamienicami, spojrzałam w niebo i pomyślałam, że dzielenie się szczęściem jest najlepszą znaną mi modlitwą.

20 lutego 2014